Agnes zocht een thuis ....

 

Hallo, ik ben Agnes Slot. Ik ben geboren op 3 mei 1968 en ben van de drie bewoners van “Ons Thuis” in Deurne,   de oudste. Ik wil het een en ander over mijzelf vertellen. Dat wil zeggen, mijn vader doet dat voor mij, want zelf kan ik niet praten, lezen en schrijven. Dat komt, omdat ik tijdens mijn geboorte niet genoeg zuurstof heb gekregen. Ik kan dus een aantal dingen niet die andere mensen wel kunnen. Toch vind ik het op deze wereld heel fijn.

 

Ik zal vertellen wat ik allemaal kan. Ik kan lopen (en dat kunnen een heleboel mensen niet). Ik kan horen en zien. Praten kan ik niet; wel lachen. Als andere mensen plezier hebben, heb ik dat meestal ook. Een heleboel dingen snap ik goed. Toch vind ik het fijn als mensen mij ook met plaatjes duidelijk maken wat er gaat gebeuren. Dan weet ik zeker dat ik het goed begrepen heb. Wat ik heel goed kan, is legpuzzels maken. Met wel honderd stukjes. In tijdschriften bladeren doe ik ook graag. Ik kan fietsen op mijn driewieler. En ik hou veel van wandelen. Vakantie aan zee vind ik geweldig. Ik hou ook van lekker eten en ga heel graag mee met de bus of auto, rondritjes maken of ergens naartoe. Ik ben niet zo groot, 1.52 m en best tenger.

Wat ik niet zo leuk vind, is te veel drukte om me heen. Als ik zelf op een afstandje kan kijken wat er gebeurt, is dat niet zo erg. Je moet dan niet te dicht bij me in de buurt komen. Laat me zelf maar uitmaken of het vandaag goed gaat en of ik een knuffel wil. Ik vind het niet fijn iemand recht aan te kijken. Mensen zeggen dat dat komt doordat ik autistisch ben. Dat zal dan wel. 
Soms lijkt het erop dat ik niet zoveel om mensen geef. Maar als je mij wat beter kent, zul je merken hoe fijn ik het vind als je voor mij zorgt. Bijvoorbeeld na het douchen helpen met afdrogen. En opletten of ik mijn kleren goed aandoe. Vroeger plaste ik vaak in mijn broek. Maar tegenwoordig gaat het overdag steeds beter.

En ben ik nou altijd heel aardig? Nee hoor. Soms mopper ik en ben wel eens boos. Ik tik dan tegen de tafel of bijt op mijn vinger. Vroeger werd ik nog veel bozer, maar omdat de mensen die voor mij zorgen beter weten wat ik bedoel, is dat de laatste jaren bijna niet meer. 

Toen ik nog klein was, woonde ik gewoon bij mijn vader, moeder en zusje thuis. Omdat niemand toen veel van autisme wist, was het voor ons allemaal best moeilijk. Ik sliep soms heel slecht en wilde vaak niet naar bed. Als ik kwaad was, maakte ik veel dingen kapot. Daar kon ik natuurlijk zelf niets aan doen, maar mijn ouders hebben me toch naar een internaat laten gaan.Daar heb ik meer dan 25 jaar gewoond. De mensen daar zorgden best goed voor mij. Er waren daar heel aardige begeleiders en begeleidsters. Ik vond het alleen zo jammer dat ze maar zo kort bleven. Je raadt nooit hoeveel begeleidsters ik al gehad heb. Het is veel fijner om, samen met enkele anderen, in een gewoon huis te wonen. 
En daarom ben ik in 2008, toen ik bijna 40 jaar was, bij  "Ons Thuis"  gaan wonen. Dat was best een hele overgang, maar het bevalt mij heel goed. Het huis waarin ik, samen met Suzan en Kim, woon, is heel mooi en comfortabel. Ik heb mijn eigen slaapkamer met douche, toilet en wastafel en we hebben allemaal zoveel ruimte dat we niemand in de weg lopen. Op maandag t/m donderdag ga ik naar de dagbesteding van ORO hier in Deurne en  op  vrijdag ga ik naar Pertoeti in Eindhoven. 

 

Alweer een aantal jaren geleden is er een interessante foto-reportage over mij gemaakt. Wil je die zien? Klik dan hier :foto-reportage